Załamująca ręce
Załamująca loki
W słonej codziennej tułaczce przez zaspy
Piętrzą się z rzeczy i spraw
Rosną większe niż zwykle
To dziwne że twój głos wciąż mnie uspokaja.
Odpocznij. Jesień będzie wietrzna, długa Zimne powietrze zaraz płuca ściśnie. Światło przesłoni i zamgli szaruga. Odpocznij, póki wciąż złocą się liście. Na kopcach liści połóż się na chwilę, Odetchnij jeszcze zapachem ogniska. Zanim te jasne dni zostaną w tyle, Niech - tylko moment - miłość będzie bliska. Odpocznij. Będziesz potrzebować siły. Odpocznij, będziesz szła sama, daleko. Drogę przesłania mgła gęsta jak mleko. Gdy się podniesie, odsłoni ruiny.
Komentarze
Prześlij komentarz